|
|
||||
|
Om aan dit bezwaar tegemoet te komen werd er een nieuw plan ontworpen, waarbij het Eiland van Dordrecht in de in het vorige plan geprojecteerde boezem werd en de haven achter één sluis zou komen. Dit plan was heette het vijf-eilandenplan Op de scheepsvaart route tussen Rotterdam-Antwerpen zouden er dab echter 2 sluizen bijkomen (Dordrecht, Willemsdorp), wat natuurlijk op veel bezwaren stuitte. Een bijzonder kenmerk van dit plan was dat erbij een lage rivierafvoeren meer water zoet water naar Rotterdam moest om verzilting tegen te gaan van de Nieuwe Maas. En dat werd dan opgelost door de verlegging van de splitsingspunt van de Boven-Merwerde. Verder onderzoek leidde tot het plan tot afsluiting van het Haringsvliet aan beide eilanden, waardoor zich alleen via het Volkerak een stormvloed zou kunnen doen gelden. Bezwaren verband houdend met de gewenste verdieping en normalisering van het Volkerak en de vrees voor verzoeting van het gebied van de oester en mosselteelt deden echter ook dit plan opheffen. het volgende plan was het plan met de vier beweegbare stormvloedkeringen namelijk in de Lek, de Noord, de Beneden-Merwede en de Dordtsche Kil. Daardoor zou het Eiland van Dordrecht beveiligd worden, maar dit plan bood geen voordelen t.a.v de verzilting. Het plan werd dus ook afgekeurd. In de alle genoemde plannen is de Hollandse IJssel door een dam bij de Krimpen afgesloten gedacht In een van de nu volgende plannen, welke werden onderzocht, werd naast de afsluitingen van Spui en Oude maas een beweegbare stormvloedkering in het Hollands diep bij Klundert ontworpen, zodat alleen in het noorden nog een opening met de zee zou bestaan. Men zou hierdoor voldoende zoet water langs Rotterdam kunnen voeren om de zoutgrens benenden de Parksluizen te houden, het punt waar zich de belangrijkste waterinlaat van het hoogheemraadschap van Delfland bevindt. Als resultaat van het voortgezet onderzoek werd de stormvloedkering meer westwaarts geplaatst tot vlakbij Hellevoetsluis. In combinatie met deze afsluiting werd nu een afsluiting van het volkerak overwogen. Naarmate de studie van de zich bij al deze plannen voordoende problemen vorderde kwamen de grote zeearmen steeds meer in de belangstelling te staan. Daarom gaf de minister van Verkeer en Waterstaat in het najaar van 1952 opdracht de afsluiting van het Brouwershavensche gat en de Oosterschelde in studie te nemen. men was nauwelijks met dit onderzoek begonnen toen de watersnoodramp van 1953 zich voltrok. Hieruit bleek de noodzaal voor een betere beveiliging van ons land tegen de zee. Op 18 februari 1953 stelde de minister van verkeer en Waterstaat de Deltacommissie in, die de taak kreeg na te gaan welke waterstaattechnische voorzieningen getroffen dienden te worden net betrekking tot de de stormvloed geteisterde gebieden. Deze commissie maakte natuurlijk dankbaar gebruik van allee onderzoeken die hiervoor al waren gedaan.
|
|
||
